โอ้ดวงจันทร์ นั้นอาถัพ ด้วยอับแสง
จำต้องรอ ขอแรง สุรีย์ศรี
ให้จันทร์นวล ยวนตา แต้มราตรี
ทำหน้าที่ คันฉ่อง ส่องโลกา
ยามค่ำคืน มืดมิด อาทิตย์ลับ
จันทร์จึงรับ สุริยันต์ ขันอาสา
สะท้อนแสง แห่งสุรีย์ หรี่ลงมา
จากแสงจ้า กลับพานวล เย้ายวนใจ
ค่อนภิภพ จบโลกันตร์ พลันสว่าง
นวลกระจ่าง ด้วยจันทรา พาไสว
เมื่อจันทร์รับ แสงส่อง ผ่องอำไพ
แล้วส่งให้ สรรพสิ่ง พึ่งพิงกัน
เปรียบกับคน ยิ่งใหญ่ ควรใจกว้าง
เหลียวมองคน รอบข้าง ที่ต่างชั้น
มอบน้ำใจ ใสสว่าง อย่างกับจันทร์
คงสุขสันต์ ถ้วนหน้า ประชาชน
เป็นผู้รับ รับมา สารพัด
ใช่จับยัด ให้ญาติเฮีย เสียจนล้น
เป็นผู้ให้ กันบ้าง เถิดบางคน
บุญกุศล คนรักใคร่ ได้ดั่งจันทร์
(ชายชนะ ทองเล็ก)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น