คืนดิน

กลีบชงโค โรยหล่น อยู่บนพื้น

มิอาจฝืน คืนวัน ผันผ่านพ้น

เมื่อสุกงอม สมวัย ในวังวน

ก็ร่วงหล่น มอบกลับคืน ให้ผืนดิน

ก่อกำเนิด เกิดกาย ในโลกนี้

ธาตุทั้งสี่ ก่อประสาน กันทั้งสิ้น

มีธาตุไฟ ผสม ลมน้ำดิน

เมื่อจบสิ้น สี่ธาตุดับ กลับที่เดิม

แด่เธอผู้สูญเสีย ไก่ จิรวรรณ กาญจนกุล

ขอแสดง ความเสียใจ ในวันนี้
ในวันที่ เพื่อนเรา เศร้าโศกศัลย์
เมื่อลูกน้อย เธอจากไป ในฉับพลัน
สุดจาบรรณ์ เป็นแน่ อกแม่เอย
  เรื่องของบุญ หนุนส่ง คงเท่านี้
  แค่สามปี มาจากไป โอ้ใจเอ๋ย
  อกแม่ร้าว เศร้าอนาถ แทบขาดเลย
  โอ้ลูกเอ๋ย ลูกจ๋า แม่อาวรณ์
ดวงวิญญาณ ของลูก จงสุขเถิด
ค่อยมาเกิด ร่วมทาง สร้างกุศล
ชาตนี้หนา ลูกยา มาวายชนม์
บุญกุศล ชาติหน้า อย่าจากกัน
  ขอให้ดวง วิญญาณ ได้พานพบ
  ได้ประสพ แสงสว่าง ทางสวรรค์
  แม้ชาติใหม่ ให้กำเนิด เกิดในครรภ์
  ของแม่นั้น อย่ามีพราก จากอีกเลย


มีความเศร้า ให้ก้าวผ่าน เป็นงานหลัก
คืองานหนัก ที่เธอนั้น ต้องฟันฝ่า
หากผ่านได้ ต้องอาศัย ใช้เวลา
ปราถนา ให้เธอ เจอสิ่งดี
  วันเกิดเธอคงไม่มีคำอวยพร
เพียงขอให้เธอก้าวผ่านความเศร้าไปได้
เท่านั้น

กระท่อมน้อย

แม้กระท่อม ซอมซ่อ ก็อยู่ได้

ตามวิสัย แห่งนิยาม ความสงบ

ถึงดิ้นรน ฤๅค้นหา ทั่วหล้าภพ

สุขสงบ อยู่หนใด หาไม่เจอ

แม้ดิ้นรน ค้นอะไร ที่ใหญ่ยิ่ง

ในความจริง ควรรู้ อยู่เสมอ

อันความสุข ใช่เพียงรวย สวยเลิศเลอ

หาให้เจอ สุขที่ใจ ใช่เวียงวัง

ไผ่สีกอ

ไผ่สีกอ ล้อหลอก หยอกลมเล่น

สิ่งที่เห็น ธรรมชาติ มิขัดขืน

หากหยัดตรง คงล่ม ล้มทั้งยืน

ถ้าคิดขืน ขันแข่ง ต้านแรงลม

ธรรมชาติ  เสกสรร คล้ายปั้นแต่ง

ให้รู้อ่อน ผ่อนแรง แสร้งผสม

ยามลมโบก โยกย้าย ส่ายลู่ลม

จึงไม่ล่ม ล้มครืน ฝืนพระพาย

ให้นึกลอง มองตัว อย่ามัววุ่น

คิดเคืองขุ่น แค้นใคร ให้เสียหาย

มรสุม รุมโหม โถมทลาย

ควรบอกใจ ให้รับ กับความจริง

ใช่ตีโพย ตีพาย ว่าตายแน่

ให้รู้แก้ รู้ผูก ทุกทุกสิ่ง

ไม่หนีหน้า กล้าอยู่ สู้ความจริง

อย่าคิดวิ่ง ทิ้งปัญหา กล้าเผชิญ

 

ลูกชก

ลูกชกดกเต็มต้น แต่บางคนไม่เคยเห็น

ผมมาอาสาเป็น ผู้พรีเซ้นต์ให้เข้าใจ

ลูกชกภาษาถิ่น เรียกจนชินถิ่นปักษ์ใต้

ภาคกลางลูต๋าวไง ที่ใครใครคงๆก้ชิม

เขาทำน้ำเเข็งไส แล้วก็ใส่ให้ลองลิ้ม

ท่านทานรสหวานนิ่ม นั่งอมยิ้มชิมลูกชิด

เมิ่อคืนวัน ผันไป ไม่อาจห้าม

เปลี่ยนไปตาม ครรลอง ของวิถี

เลี่ยงไม่ได้ สักคน จะจนมี

ถึงวันที่ สังขาร พาลโรยรา

จะบำรุง ปรุงแต่ง แสร้งเสิมสวย

ให้สำรวย เฉิดฉันท์ ตามตัณหา

ทุกชีวิต อนิจจัง สังขารา

ธรรมดา เกิดมาตาย ชดใช้กรรม

น้ำใสในมะพร้าว

เอาอะไร ใส่โคน ต้นมะพร้าว

เหตุใดเล่า น้ำมะพร้าว เจ้ายังหวาน

ก็ไม่เห็น มีใคร ใส่น้ำตาล

แต่รสหวาน น้ำมะพร้าว เจ้าคงเดิม

เอาน้ำเสีย ราดรดเจ้า สักเท่าไหน

ทั้งของเน่า เท่าไร มาใส่เสริม

ทำเป็นปุ๋ย จุลินทรีย์ มีเพิ่มเติม

ยังจะเพิ่ม ความหอมหวาน ให้ท่านกิน

อันมะพร้าว กล่าวไป คล้ายมนุษย์

จะผ่องผุด หรือชั่วทราม ตามกระสินธ์

ด้วยกระแส ผลกรรม ทำอาจิน

ใคร่ถวิล ดีหรือชั่ว ก็ตัวใคร

ใช่หอมหวาน ปานมะพร้าว ที่กล่าวอ้าง

ย่อมมีบ้าง ที่ปะปน แต่หนไหน

ทั้งดีชั่ว มัวหม่น ระคนไป

ถ้าดีได้ เช่นมะพร้าว เขาเยินยอ

กุหลาบก็เหงา

กุหลาบงาม ยามเย็น เป็นเหงาเหงา 

มันคงโศก คงเศร้า เฝ้าคิดถึง

โอ้ภมร เจ้าเอย เคยเคล้าคลึง 

ไฉนจึง  เงียบหาย ไม่ใยดี

เคยพะนอ คลอเคล้า เช้าจนสาย

คงสมใจ สมกาย จึงหน่ายหนี

ทิ้งให้เงียบ ให้เหงา ร้าวฤดี

สิ้นราตรี หนาวน้ำค้าง อ้างว้างเอย

ดอกหญ้าในสายลม

เมื่อฝนหลั่ง สั่งฟ้า ลาท้องทุ่ง

ดอกหญ้าฟุ้ง กระจาย พระพายพริ้ว

สายพันธุ์งาม ตามลิขิต ก็ปลิดปลิว 

ลอยละลิ่ว ตามพระพาย ขยายพันธุ์

คือครรลอง ต้องตาม ธรรมชาติ

มิพร่องขาด หน้าที่ ที่จัดสรร

สรรพสิ่ง เอื้อเฟื้อ กูลเกื้อกัน

พืชหลากพันธุ์ นั้นยังรวม ราวมพงไพร

ที่ร้ายหรือ คือมนุษย์ สุดประเสริฐ

ความคิดเลิศ แต่คิดแยก แตกเชื้อสาย

เมื่อเคืองแค้น คิดห้ำหั่น บั่นทำลาย

ถึงล้มตาย ช่างมัน ฉันไม่แคร์

แต่สุดท้าย มีใคร ได้ค้ำฟ้า

ถึงเวลา ตายเน่าเหม็น เป็นสิ่งแน่

เกิด เจ็บ ตาย ว่ายเวียน มิเปลี่ยนแปร

คิดเผื่อแผ่  กันเถิด  ประเสริฐคน

กุหลาบงามยามอรุณ

กุหลาบ อาบน้ำค้าง
บานสล้าง รับอรุณ
แสงแดด แผดไออุ่น
หอมกลิ่นกรุ่น ละมุลใจ
 สีแดง ดูแรงฤทธ์
แสงอาทิตย์ สุรีย์ฉาย
ผุดผ่อง ส่องประกาย
ส่งแรงใจ ให้หยัดยืน

ตามเวลา

ทั้งงามงด สดสวย ด้วยแรกสาว

ทั้งเรื่องราว ความโรยร่วง ดวงบุปผา

เมื่องดงาม ตามยึดติด อนิจจา

ยามโรยรา น่าครวญคิด อนิจจัง

ลีลาวดี

ผลิดอกชูช่อชั้น             สองสี

ขาวเด่นดวงฤดี                   ผ่องแผ้ว 

เหลืองอีกหนึ่งยังมี            เติมแต่ง

งามดั่งเสกสรรแล้ว                    เช่นนี้ นางเอย

เด็กวัดดอนฯนักกลอน ป.6

หากจะเปรียบ เทียบกลอน  สุนทรภู่

ก็พอรู้ อยู่บ้าง ว่าห่างชั้น

มิอาจเทียบ เปรียบครู ผู้อาจารย์

พระสุนทร โวหาร ท่านเลิศเลอ

  เราเป็นเด็ก รุ่นหลัง ยังไม่เก่ง

ถึงคร่ำเคร่ง เพ่งเพียร เรียนเสมอ

มุมานะ จะฝึกฝน จนพบเจอ

ใช่ฝันเพ้อ ละเมอไป ในบทกลอน

  สิ่งมากมาย รายรอบเรา เล่าคือครู

การกระทำ จำรู้ คือครูสอน

หัดเรียงร้อย ถ้อยกวี วจีกลอน

ฝากสุนทร วอนด้วย ช่วยรักษ์กัน

  จารีตดี มีมากมาย อย่าให้สิ้น

ควรให้อยู่ คู่แผ่นดิน อย่าสิ้นสรร

รักษาไว้ ให้รอด ทอดตำนาน

รุ่นลูกหลาน นานไป ไม่ลืมเลือน

กายไม่พร้อม แต่ใจพร้อม

เมื่อทำดี ย่อมได้ดี มีประจักษ์

นี่คือหลัก สัจธรรม คำพระท่าน

เขามุ่งมั่น ร่วมปั่น จักรยาน

เนื่องในงาน Bike for mom ทำสิ่งดี

เป็นคติ เตือนใจ ใครบางท่าน

ไม่พิการ เพียงน้อย คิดถอยหนี

ฟูมฟายบ้าง อ้างทำไป ไม่ได้ดี

ชอบเอาสี ข้างถู ดูไม่งาม

คิดใจน้อย รอคอย วาสนา

ไม่ไขว่คว้า จะเจอไหม ใคร่จะถาม

สิ่งที่ฝัน มันมีหรือ มือไม่ทำ

อายน้องทาม สักหน คนมีมือ

ไม่มีแขน แต่มีใจ ที่ใหญ่ยิ่ง

เขาคนจริง ควรยอมรับ และนับถือ

คนมีพร้อม มัวร้องขอ นั่งงอมือ

รู้แล้วหรือ เกิดหนึ่งชาติ ขาดอะไร

ทะเลกับใจ

ทั้งต้นเป็น ต้นตาย เจ้าไม้สน

บ้างหักโค่น ลงทะเล พังเพสิ้น

นอนฝังกาย ใต้คลื่น จมผืนดิน

ธรนิน ฝังร่าง กลางดงเกลือ

ทั้งต้นเตย น้อยใหญ่ ใกล้ริมหาด

ถูกคลื่นสาด ซัดลง พอหลงเหลือ

น้ำทะเล ข้นเข้ม เค็มเหมือนเกลือ

ยังหลงเหลือ เยื่อใย ให้ไม้อิง

แต่น้ำใจ ในมนุษย์ สุดจะหยั่ง

ยามบ้าคลั่ง ช่างร้าย ทั้งชายหญิง

ยิ่งกว่าน้ำ ทะเลเข้ม เค็มจริงจริง

ยึดตลิ่ง ริมหาด สมบัติใคร

เพราะชายหาด บางแห่ง ถูกแย่งยื้อ

คิดจะถือ กรรมสิทธิ์ มันผิดไหม

ด้วยชายหาด คือสมบัติ ของชาตืไทย

เหตุไฉน ยายทุน ถือหุ้นคริง

ยึดพื้นที่ ชายหาด ประกาศสิทธิ์

ชอบเบือนบิด ทำเช่น เป็นเจ้าของ

ทุจริต ผิดเป็นชอบ ได้ครอบครอง

เข้าทำนอง กังฉิน รับสินบน

บ่วง

แม้อาทิตย์ ยังติดบ่วง กลลวงหลอก

สุดช้ำชอก ตกทะเล  ว้าเหว่แสน

นอนทอดกาย ใต้สมุทร สุดลำเค็ญ 

ทนหยาวเย็น จนกว่า ฟ้าสางเอย

จับเส้ บ้านเก่าเล่าตำนาน

คือตำนาน บ้านไม้ ให้คนเช่า

หน้าเมืองเก่า คราวรุ่งเรือง เมืองกั่วป่า

หลายสิบปี ที่ล่วงผ่าน กาลเวลา

ก็ถึงครา ผุกร่อน สะท้อนใจ

จับเส้เอย เคยเป็นท่า เก็บภาษี

เพราะเคยมีการค้า มูลค่าหลาย

เรือสินค้า มาจากแคว้น แดนใกล้ไกล

มาค้าขาย ตะโกลา พาเจริญ

ใช้แม่น้ำ ตะกั่วป่า เป็นท่าเทียบ

เพราะได้เปรียบ แม่น้ำใหญ่ ไม่ตื้นเขิน

ค้าขายคล่อง ของแปลกแปลก แลกตราเงิน

ให้เจริญ มั่งคั่ง กันทั้งเมือง

แล้วแม่น้ำ ตะกั่วป่า มากลายกลับ

สิ้นสภาพ รับกรรม สัมปทานเหมือง

พาดินทราย ไหลหลาก จากทั้งเมือง

กลายเป็นเรื่อง น่าเศร้า ที่ยาวนาน

จนแม่น้ำ ตื้นเขิน เดินข้ามได้

เพราะดินทราย ถมทุกข์ ชั่วลูกหลาน

ตะโกลา วารีใหญ่ ในตำนาน

สัมปทาน มีอีกไหม ไทยยับเยิน

ทาส

23 ตุลาคม
  ร้อยกว่าปี ที่พระองค์ ทรงเลิกทาส
ทรงพระราช บัญญัติ เลิกทาสสิ้น
ทรงปลดเปลื้อง ทาสไทย ในแผ่นดิน
จึงจบสิ้น ทาสไพร่ ไร้ชั้นชน
  ร้อยกว่าปี ให้หลัง ยังไม่สิ้น
ในธานินทร์ ยังมีทาส ขาดเหตุผล
ล้วนตกหลุม ฟุ่มเฟือย เหนื่อยใจตน
หลงเล่ห์กล คนรวย เอออวยกัน
  ทั้งซีพี อิชิตัน นั่นนายทาส
เขาฉลาด ชวนทาสเพ้อ ละเมอฝัน
แจกรถเบ๊นซ์ ไมแชเชือน เดือนละคัน
ให้ชาวบ้าน กดไลท์ ให้กดแชร์
  กลยุทธ การตลาด เขาปราชญ์เปรื่อง
ไม่ประเทือง ปัญญา ท่าจะแย่
ในวันวัน คิดไม่ออก นอกจากแชร์
คงย่ำแย่ ถ้ามัวยัง หวังลาภลอย
  เอาความโลบ ละโมบมาก เป็นฉากหลอก
คือเครื่องบอก ตอกย้ำ ความถดถอย
อนาคต ลูกหลานเหมือน ดูเลื่อนลอย
คงก้าวถอย หลงถลำ ลืมทำกิน
  อยากมีเงิน มีทอง ต้องมานะ
แล้วเราจะ เปรมปรีย์ มีทรัพย์สิน
พระปิยะ ทรงเลิกทาส ทั้งแผ่นดิน
ไทยทั้งสิ้น เขาผูกขาด เป็นทาสใคร

เลือกเกิดไม่ได้

แม้เลือกเกิด ไม่ได้ ดั่งใจคิด

ถูกลิขิต ให้กำเนิด เกิดแบบนี้

แม้กลางดง พงหนาม ก็ตามที

ทำหน้าที่ ผลิดอกผล ทนหยัดยืน

  ไม่มีสิทธิ์ เลือกเกิด แบบเลิศหรู

แต่มีสิทธิ์ เลือกอยู่ กูจะฝืน

แรงพอมี ชีวิตยัง ไม่พังครืน

มัวสะอื้น ฟูมฟาย ได้อะไร

  แม้เลือกเกิด ไม่ได้ ใช่มัวคิด

ว่าหมดสิทธิ์ เลือกมี ชีวิตได้

มีสองมือ สองเท้า เท่าใครใคร

รีบขวนขวาย ใช่รอท่า ฟ้าประทาน

  อย่ายอมแพ้ ให้แก่ อุปสรรค

แม้ลำบาก ฝึกฝน บนทางฝัน

โอกาศดี อาจมี ไม่เท่ากัน

พรสวรรค์ ฤๅจะสู้ กูแสวง-เอย

กุหลาบกับความรัก

เปรียบกุหลาบ กับความรัก มักไม่ผิด

ด้วยจริต มนุษย์ร้าย ใช่จะสอน

หมายตระโบม โลมเล่น เช่นภมร

แล้วบินจร ตอนสิ้นหวาน แล้วผ่านเลย

เมื่อเคยสวย ย่อมสิ้นสวย ด้วยความสัจ

บุปผาชาติ หรือมนุษย์  สุดเฉลย

สรรพสิ่ง ทั่วถ้วน ล้วนไม่เคย

สิ่งใดเลย เคยจีรัง ยั่งยืนนาน

ไทยทั้งผอง

เกิดเป็นใคร ในธานินทร์ ถิ่นสยาม

จะเลื่องชื่อ ลือนาม หรือต่ำต้อย

อยู่เมืองฟ้า นาไร่ ในพงดอย

เรียงใจร้อย คอยภักดี จักรีวงศ์

ชายชนะ. ทองเล็ก

ในหลวง ในดวงใจ

วันที่ห้า ธันวาคม ประนมกร

ขอถวาย พระพร องค์พ่อหลวง

ขอนบน้อม พร้อมเทอดไท้ ใจทุกดวง

ร้อยเป็นห่วง ห้วงจงรัก ด้วยภักดี

พระมหา กษัตริย์ ผู้ปราชญ์เปรื่อง

ขอน้อมเนื่ิอง เนืองพสก ปกเกศรี

ขอบังคม ชื่นชมพระ บารมี

พระองค์นี้ พระภูมี จักรีวงศ์

ขอพระองค์ จงทรง พระเจริญ

ตราบนานเนิ่น มิ่งขวัญใน ไทยทั้งผอง

ขอทรงเป็น ร่มโพธิ์แพร้ว แก้วโพธ์ทอง

ธ ทรงครอง ดวงใจ ไทยทุกดวง

เหล่าประชา ทั้งข้าราช บริพาร

ทุกถิ่นฐาน ทั่วแคว้น ต่างแหนหวง

ธ สถิต ในใจ ไทยทั้งปวง

องค์ในหลวง พระองค์นี้ ภูมิพล

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ

พรวันเกิด

เมื่อวันเกิด คือวัน มารดาเจ็บ
ใชจะเหน็บ ใครใคร ให้เคืองขุ่น
วันเกิดควร รำลึก นึกถึงคุณ
ใช่มัววุ่น จัดงาน กันเมื่อไร
  คิดถึงแม่ สีกนิด ไม่ผิดแท้
พระคุณแม่ ที่เลี้ยงตน เป็นคนได้
เติบโตมา แล้วบางคน ไม่สนใจ
เพื่อนมากมาย หลงลืมแม่ แค่คนเดียว
  รักของแม่ นี้นยิ่งใหญ่ สุดไพศาล
แม้เนิ่นนาน ไม่คลอนแคลน รักแน่นเหนียว
ระลึกถึง พระคุณแม่ แน่จริงเชียว
แม่คนเดียว เหลียวแลกัน ท่านอิ่มใจ
  จะวันเกิด วันไหน ให้สุขสันต์
ทุกทุกวัน ทำดี นั่นที่หมาย
ขออวยพร วอนคุณพระ รัตนไตร
ป้องโพยภัย ในวันเกิด ประเสริฐเอย

ชายชนะ ทองเล็ก

ดอกไม่ร่วง

ดอกไม้ร่วง ห่วงนัก จักโรยร้าง

ลอยเคว้งคว้าง กลางสายชล จนเหว่ว้า

สายธารซัด ลมพัดล่อง ฟ่องธารา

ให้ห่วงหา พาคณึง ถึงคนไกล

ชายชนะ ทองเล็ก

หมาเศร้า

ถึงคราวพราก จากลา  หมายังหงอย

ตาละห้อย คอยเรามา หาอีกหน

อนิจจา หมายังดู รู้คุณคน

แปลกพิกล คนอดสู ไม่รู้คุณ

(ชายชนะ ทองเล็ก)

กุหลาบกับนารี

กุหลาบงาม หนามคม สมกันอยู่

จึงควรคู่ เปรียบสตรี มีความหมาย

อันหนามคม ด้วยมิหลง คารมชาย

สงวนกาย มิสิ้นท่า ชายชาตรี

แต่กุหลาบ ดอกใด หากไร้หนาม

เปรียบหญิงงาม มิรักนวล สงวนศรี

ให้ชายเด็ด ดอมดม สมฤดี 

เช่นมาลี แม้งดงาม หนามไม่คม

(กลอน - ภาพ ชายชนะ ทองเล็ก)

เรือ

เห็นเรือน้อย ผุพัง ริมฝั่งน้ำ
คิดถึงความ เป็นไป ในโลกนี้
เคยรุ่งโรจน์ โชติช่วง ยามดวงดี
เหมือนวารี โอบอุ้ม คุ้มลำเรือ
  คอยประคอง ป้องปก ไม่ตกหล่น
ดั่งมีคน คอยชี้ทาง ถือหางเสือ
ยามขาดตก บอกกล่าว เฝ้าจุนเจือ
ส่งให้เรือ ถึงฝั่ง ดั่งใจปอง
  ถึงเวลา คราอับ อาภัพโชค
ให้เศร้าโศก สับสน พาหม่นหมอง
เปรียบเรือพัง ถูกทิ้งขว้าง ข้างลำคลอง
เขาไม่ต้อง ใช้สอย ปล่อยผุพัง
  กลายเป็นเพียง เรือร้าง ขวางทุกส่ง
ชีวิตจริง ยิ่งรันทด หมดความหวัง
คล้ายกับเรือ เมื่อทะลุ รอผุพัง
อนิจจัง สังขารนี้ ซิคล้ายเรือ

ชายชนะ ทองเล็ก