เมิ่อคืนวัน ผันไป ไม่อาจห้าม

เปลี่ยนไปตาม ครรลอง ของวิถี

เลี่ยงไม่ได้ สักคน จะจนมี

ถึงวันที่ สังขาร พาลโรยรา

จะบำรุง ปรุงแต่ง แสร้งเสิมสวย

ให้สำรวย เฉิดฉันท์ ตามตัณหา

ทุกชีวิต อนิจจัง สังขารา

ธรรมดา เกิดมาตาย ชดใช้กรรม