เห็นเรือน้อย ผุพัง ริมฝั่งน้ำ
คิดถึงความ เป็นไป ในโลกนี้
เคยรุ่งโรจน์ โชติช่วง ยามดวงดี
เหมือนวารี โอบอุ้ม คุ้มลำเรือ
คอยประคอง ป้องปก ไม่ตกหล่น
ดั่งมีคน คอยชี้ทาง ถือหางเสือ
ยามขาดตก บอกกล่าว เฝ้าจุนเจือ
ส่งให้เรือ ถึงฝั่ง ดั่งใจปอง
ถึงเวลา คราอับ อาภัพโชค
ให้เศร้าโศก สับสน พาหม่นหมอง
เปรียบเรือพัง ถูกทิ้งขว้าง ข้างลำคลอง
เขาไม่ต้อง ใช้สอย ปล่อยผุพัง
กลายเป็นเพียง เรือร้าง ขวางทุกส่ง
ชีวิตจริง ยิ่งรันทด หมดความหวัง
คล้ายกับเรือ เมื่อทะลุ รอผุพัง
อนิจจัง สังขารนี้ ซิคล้ายเรือ
ชายชนะ ทองเล็ก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น