เมื่อฝนหลั่ง สั่งฟ้า ลาท้องทุ่ง
ดอกหญ้าฟุ้ง กระจาย พระพายพริ้ว
สายพันธุ์งาม ตามลิขิต ก็ปลิดปลิว
ลอยละลิ่ว ตามพระพาย ขยายพันธุ์
คือครรลอง ต้องตาม ธรรมชาติ
มิพร่องขาด หน้าที่ ที่จัดสรร
สรรพสิ่ง เอื้อเฟื้อ กูลเกื้อกัน
พืชหลากพันธุ์ นั้นยังรวม ราวมพงไพร
ที่ร้ายหรือ คือมนุษย์ สุดประเสริฐ
ความคิดเลิศ แต่คิดแยก แตกเชื้อสาย
เมื่อเคืองแค้น คิดห้ำหั่น บั่นทำลาย
ถึงล้มตาย ช่างมัน ฉันไม่แคร์
แต่สุดท้าย มีใคร ได้ค้ำฟ้า
ถึงเวลา ตายเน่าเหม็น เป็นสิ่งแน่
เกิด เจ็บ ตาย ว่ายเวียน มิเปลี่ยนแปร
คิดเผื่อแผ่ กันเถิด ประเสริฐคน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น