กุหลาบก็เหงา

กุหลาบงาม ยามเย็น เป็นเหงาเหงา 

มันคงโศก คงเศร้า เฝ้าคิดถึง

โอ้ภมร เจ้าเอย เคยเคล้าคลึง 

ไฉนจึง  เงียบหาย ไม่ใยดี

เคยพะนอ คลอเคล้า เช้าจนสาย

คงสมใจ สมกาย จึงหน่ายหนี

ทิ้งให้เงียบ ให้เหงา ร้าวฤดี

สิ้นราตรี หนาวน้ำค้าง อ้างว้างเอย