หากจะเปรียบ เทียบกลอน สุนทรภู่
ก็พอรู้ อยู่บ้าง ว่าห่างชั้น
มิอาจเทียบ เปรียบครู ผู้อาจารย์
พระสุนทร โวหาร ท่านเลิศเลอ
เราเป็นเด็ก รุ่นหลัง ยังไม่เก่ง
ถึงคร่ำเคร่ง เพ่งเพียร เรียนเสมอ
มุมานะ จะฝึกฝน จนพบเจอ
ใช่ฝันเพ้อ ละเมอไป ในบทกลอน
สิ่งมากมาย รายรอบเรา เล่าคือครู
การกระทำ จำรู้ คือครูสอน
หัดเรียงร้อย ถ้อยกวี วจีกลอน
ฝากสุนทร วอนด้วย ช่วยรักษ์กัน
จารีตดี มีมากมาย อย่าให้สิ้น
ควรให้อยู่ คู่แผ่นดิน อย่าสิ้นสรร
รักษาไว้ ให้รอด ทอดตำนาน
รุ่นลูกหลาน นานไป ไม่ลืมเลือน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น