ฟ้ามัวหม่นปนเศร้าลมหนาวล่อง
จิ้งหรีดร้องหาคู่อยู่หวีดหวิว
ใบไม้หล่นลาก้านพลันปลิดปลิว
ลอยละลิ่วพริ้วสายลมดูกลมกลืน
ลมรำเพยเคยชื่นวันคืนล่วง
ใจนึกห่วงดวงนารถมิอาจฝืน
คงเหน็บหนาวเช้าค่ำสุดกล้ำกลืน
อกสะอื้นในคืนค่ำยามจากจร
ให้โหยหาอาวรณ์นอนไม่หลับ
ยิ่งกระสับกระส่ายก่ายกอดหมอน
เรไรร่ำคร่ำครวญหาโอ้อาวรณ์
ยิ่งร้าวรอญหมอนชื้นรื้นน้ำตา
เหม่อมองจันทร์นั้นเล่าดูเศร้าสร้อย
เมฆหม่นลอยทับถ่วงห้วงเวหา
โอ้จันทร์ดับลับหายไร้ดารา
ฟ้าเอ๋ยฟ้าน่าจะเหงาเช่นเราเอย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น