ออกจากบ้านบางสะพานเมื่อวานนี้
ได้ของดีที่เขาทำนำมาเล่า
รสกลมกล่อมหอมหวานทานทุกคราว
คือเรื่องราวภูมิปัญญาน่าภูมิใจ
ทุกวันนี้มีน้อยคนทนทำตาล
ต้องขยันปีนต้นทนไม่ไหว
ทั้งเวลาเคี่ยวตาลนานเพียงใด
เช้าจนบ่ายได้พักนอนผ่อนกายา
พอตกเย็นรีบแจ้นแขวนกระบอก
ปาดหน้าออกตาลย้อยยวงจากงวงหนา
แล้วค่อยค่อยไต่พะองปีนลงมา
กลับเคหาอย่าอย่าแชเชือนเข้าเรือนชาน
รุ่งเช้าแล้วแว่วไก่กู่ไปดูใหม่
รีบขึ้นไปเก็บตาลสดรสหอมหวาน
กว่าจะได้ให้เราเห็นเป็นน้ำตาล
ถ่อสังขารเหนื่อยยากลำบากกาย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น