ก่อกองไฟให้ลุกโชนก่อนฝนหลั่ง
เผื่อว่ายังได้อุ่นไอก่อไฟผิง
ทุกคืนวันฉันนี้อยู่ขาดคู่อิง
ก่อไฟผิงแก้หนาวแล้วเล่าเรียง
พงพนาป่าเขาก็เท่านี้
พอจะมีก็เรไรได้ส่งเสียง
แทนลำนำคำวอนเว้าเศร้าสำเนียง
ฤๅแค่เสียงฟ้าครืนครั่นให้หวั่นทรวง
ฝากฝนหลั่งสั่งฟ้าสร่างซาสิ้น
อุ่นไอดินฝากใจแทนความแหนหวง
ความโหยหาบ่าล้นท่วมท้นทรวง
คงหนักหน่วงกว่าน้ำหลากจากพงไพร
ฟ้าครีนครั่นนานหนักหน่วงทรวงยิ่งเศร้า
สายลมเจ้าหนาวนิ่งยิ่งหวั่นไหว
สายฟ้าฟาดปราดเปรี้ยงหวั่นเพียงใด
หวั่นสายใยใครฟันฟาดให้ขาดรอน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น